Dead of Night in the Woods, Sorceres Cook (Solo Drawing and Printmaking Exhibition – KFGIL Gallery – 2024)
Coping with the concept of death has become the main concern of my thoughts for a long time, an issue that I suppose many of us would like to postpone thinking about or like our ancestors, immersed in another world, even make it seem pleasant. But what occupies my mind is death in the field of life. Accepting death in the short journey of life is an exhausting thing, but the knowledge of being deprived of the full experience of living in this short period is an example of endless suffering.
A common proverb says: “As long as human beings do not feel safe in their periphery, they take refuge in a place in their imagination.” Imaginary places and nature have always been the spots to avoid social strictures and restrictive laws. Perhaps because of that, landscape plays a key role in these artworks.
The displayed pages, rather than being a unified collection to presentation, were a sort of escape to an imaginary spot, where I have outpoured my feelings. To me, these works express an uncertain situation between myself and my surroundings. It is as if I have always been on the threshold and waiting for something, the waiting that has become a faith complication in this psychological horizon. From this point of view, the set of images has been depicted in a mental geography based on suspension, detachment, drowning in oneself, and an unclear border between truth and delusive, as they have become normal and quotidian in a post-accident world.
Ali Abbasi
May 2023
کنار آمدن با مفهوم مرگ مدت هاست به اصلی ترین دغدغه ی افکارم مبدل شده است، موضوعی که گمان می کنم بسیاری مایلیم اندیشیدن در این باره را به تاخیر بیندازیم و یا مثل گذشتگانمان، مغروق در جهانی دیگر، حتی آن را خوشایند جلوه دهیم. اما آنچه که ذهن مرا به خود مشغول می کند، مرگ در ساحت زندگی ست. پذیرفتن مرگ در سفر کوتاه زندگی امری طاقت فرساست اما آگاهی از محروم شدن از تجربه ی کامل زیستن در این دورِ کوتاه مصداق رنجی تمام نشدنی است. 1
یک ضرب المثل ژاپنی می گوید: “ مادامیکه انسان در محیط پیرامونش احساس امنیت نکند به مکانی در تصورات خویش پناه می برد.” مکان های تصوری و طبیعت همیشه نقاطی بوده اند برای دوری از فشارهای اجتماعی و قوانین محدود کننده، شاید به همین دلیل منظره در این آثار نقشی پر رنگ دارند. صفحات به نمایش درآمده بیش از آنکه مجموعه ای یکپارچه برای ارائه باشند، نوعی گریز به مکانی تصوری بودند برای مواجهه با احوالاتی پراکنده و متناقض که همچون صُوَری معلق حضورشان را احساس می کنم. این آثار برای من بیانگر موقعیتی غیر مطمئن میان خود و پیرامون است که گویی همیشه و همچنان در آستانه و انتظار چیزی به سر برده ام، انتظاری که در این اُفق روانشناختی به یک عارضه ی ایمانی مبدل شده است. از این منظر مجموعه ی تصاویر در جغرافیایی ذهنی مبتنی بر بی تعلقی، در خود غرق شدن و در هاله ای از مرگ اندیشی به تصویر درآمده اند. 2
علی عباسی
بهار 1402